Jak zrobić projektor 3D własnymi rękami? Mistrzowska klasa ze zdjęciami krok po kroku

Ta klasa główna dotycząca tworzenia pseudoholograficznego urządzenia optycznego, wynikiem jego zastosowania będzie holograficzny trójwymiarowy obraz uzyskany w dwóch wersjach projektorów. Wykonanie pierwszej i drugiej wersji zajęło 10 minut i 30 minut. Zaproponowałem wykonanie takich projektorów dla uczniów w klasie 8 zamiast produkować peryskop podczas studiowania sekcji "optics" w fizyce.

Materiały i narzędzia

Jak zrobić projektor 3D własnymi rękami? Instrukcja

Postanowiłem stworzyć dwa różne modele.

Pierwszy model jest bardzo prosty.

Piramida - projektor 3D

Potrzebujesz przezroczystego plastiku lub szkła.

Miałem pod ręką pudła CD i postanowiłem je wykorzystać.

Internet znalazł rozmiar jednej strony piramidy. Drew dla siebie

Piramida ma 4 takie boki, sklejone wzdłuż krawędzi.

Szablon wycięty nożem biurowym, takim jak przezroczysty plastik

Pistolet klejowy nagle złamał się dzisiaj, postanowił przykleić taśmę. Tak więc

Przyklejamy ostatnią stronę i umieszczamy ją na wcześniej przygotowanym filmie w smartfonie.

Możesz go pobrać ze strony https://www.youtube.com dla zapytania "3d hologram"

Dzień jest słoneczny, dlatego hologram Ziemi jest ledwo widoczny, ale wszystko się zmienia, jeśli umieścisz tę konstrukcję w ciemnym miejscu. Mój aparat jest słaby, ale okazało się, że tak.

Potem wypróbowałem drugą wersję projektora.

Przenośne kino 3d (i3dg)

Powrót do pudełek z dysków.

Najpierw odciąć boczny pasek nożem biurowym i delikatnie go odłamać.

Następnie wycinamy każdą kwadratową część na pół, potrzebujemy trzech plastikowych pasków.

Następnie musimy przykleić te trzy szerokie paski do ciętych bocznych pasów. Najpierw jednak musisz uruchomić przygotowane wideo na swoim smartfonie (w YouTube używając słów "hologram i3dj"), poczekaj na początkowe oznaczenie 1,2,3 i spróbuj nałożyć klej, w jakich odległościach.

Przyklejamy pasek boczny i po drugiej stronie, a projekt jest gotowy.

Film jest interesujący

Mój aparat nie spisuje się dobrze w ciemności, to naprawdę wygląda o wiele ciekawiej.

Cały proces znajduje również odzwierciedlenie w moim blogu.

Te urządzenia optyczne są odpowiednie jako alternatywa dla tworzenia peryskopy w 8 klasie podczas studiowania optyki.

Jak zrobić okulary 3D własnymi rękami

Jeśli pilnie potrzebujesz okularów 3D i nie możesz ich kupić w danym momencie z różnych powodów (plus nie możesz ich kupić w pierwszym stoisku), nasza rada Ci pomoże.

Możesz kliknąć jeden z poniższych linków, aby przejść bezpośrednio do przygotowania okularów, ich testowania lub obejrzenia wideo.

W domu nie jest trudno tworzyć okulary 3D (anaglifowe okulary stereo), wystarczy przygotować kilka materiałów, a mianowicie:

- stare okulary (a raczej ich obręcz);

* Rama może być również wykonana z twardego papieru (tektury), ale nie będzie niezawodna i najprawdopodobniej będziesz mogła go użyć kilka razy, po czym będziesz musiał przygotować nową; i na takiej ramie zajmie to dużo czasu.

- Stała przezroczysta folia (na przykład z plakietki lub pudełka z dysków);

- trzy markery: czerwony, niebieski i zielony;

Jak zrobić okulary 3D w domu

Pierwsze kroki:

1. Usuń szklankę ze starych szkieł, aby uzyskać obręcz;

2. Zdejmij okulary, przymocuj je do folii, aby zarysować je wzdłuż konturu;

3. Następnie rozpocznij cięcie wzdłuż konturu nowego "szkła"

4. Lewy obiektyw powinien być pomalowany czerwonym znacznikiem po obu stronach, a prawy niebieski po jednej stronie, a po drugiej zielonym.

* Zastosuj kolor równomiernie dla lepszego efektu. Aby to zrobić, możesz otworzyć znacznik i wycisnąć alkohol z markera na przezroczystą plastikową soczewkę.

5. Poczekaj, aż farba wyschnie;

6. Możesz włożyć soczewki do szkieł.

* Nie zapomnij: lewe oko powinno wyglądać przez czerwoną soczewkę, a prawe oko przez niebiesko-zielone.

Jeśli chcesz sprawdzić, czy zrobiłeś wszystko poprawnie, możesz przejrzeć obszerne zdjęcia przedstawione poniżej.

Robienie okularów do oglądania filmów z efektem 3D

Tematem naszego nowego artykułu dla rzemieślników wszystkich zawodów jest to, jak iz jakich materiałów można zrobić dobre okulary 3D własnymi rękami do oglądania filmów z efektem trójwymiarowego obrazu. W świecie nauki popularny obecnie efekt 3D nazywa się stereoskopią, a obraz trójwymiarowy jest stereoskopowy. W zależności od metody przesyłania obrazu można go podzielić na kilka typów.


Czasami zdarzają się sytuacje, w których w niedalekiej przyszłości nie ma możliwości zdobycia nowych okularów 3D, a ja naprawdę chcę obejrzeć film z efektem 3D. W takim przypadku za pomocą improwizowanych środków możesz je wykonać samodzielnie. Na koniec artykułu znajdziesz kilka prostych lekcji mistrzowskich, które pomogą Ci wykonać okulary 3D własnymi rękami ze złomu i złomu.

3d zrób to sam

Aby zacząć składać drukarkę 3D i kupować komponenty, musisz wiedzieć, do jakich celów zamierzasz go używać, czego oczekujesz od możliwości drukarki i jakości druku.

Przede wszystkim należy zdecydować o projekcie drukarki. Istnieje kilka możliwych opcji:

1. Budowanie drukarki na podstawie gotowych i znanych projektów, które są publicznie dostępne, na przykład: RepRap Mendel Prusa i2, Prusa i3 i wszelkiego rodzaju ich konfiguracje.

2. "Wynalezienie roweru" - całkowicie projektujemy nasz model drukarki 3D. Wszystko zależy od twojej wiedzy, umiejętności, nieskończonej wyobraźni i zdolności twórczych.

Wybór modelu do montażu

Na przykład wybierz Prusa i3 lub raczej jedną z jego modyfikacji - Prusa i3 Steel. Naszym zdaniem jest to najbardziej udany model: sztywna stalowa konstrukcja, bez kolców, estetycznie zaprojektowany styl i design, jest montowany szybko i wyraźnie. Jeśli chcesz zbudować inny model drukarki 3D, nie przejmuj się, esencja się nie zmienia, różnica będzie tylko w zespole samej ramy.

Poniżej znajduje się lista komponentów, które należy zakupić, aby złożyć drukarkę 3D. Elektronika oparta na kartach rozszerzeń arduino mega 2560 i rampach 1.4.

- Zestaw płyt: Arduino mega 2560 + rampy 1,4 + 4 sterowniki silnika krokowego + panel LCD + kabel USB;

- Zasilanie od 350 W;

- Silnik krokowy Nema 17 (5 szt.);

- 3 wyłączniki krańcowe (mechaniczne lub optyczne);

- Zestaw części ciała ze stali 3 mm;

- Polerowane wałki o średnicy 8 mm (oś Z: 2 x 320 mm, oś Y: 2 x 341 mm, oś X: 2 x 375 mm)

- Łożyska liniowe LM8UU (11 szt.)

- Zestaw części z tworzyw sztucznych

- Spinka do włosów z nakrętką do osi Z jako przekładnia śrubowa (2 szt.) Średnica to 5 mm. Długość wynosi około 295 mm.

Mogą być również wymagane dodatkowe narzędzia i materiały eksploatacyjne:

- Taśma izolacyjna cieplna (Kapton);

- Lutownica i materiały eksploatacyjne do niej (lut, topnik);

- Przewody do połączeń ze wszystkimi częściami elektroniki;

- Plastik ABS lub PLA do konfiguracji i późniejszego drukowania.

Jak napisano powyżej, drukarka zostanie zbudowana na podstawie kart rozszerzeń Arduino mega 2560 i Ramps 1.4.

Istnieje wiele opcji na tablice, z którymi można zmontować drukarkę. Na stronie reprap możesz poznać ich główne typy i cechy. Skoncentrujemy się na zestawie płyt, który obejmuje:

Arduino mega 2560

Możesz kupić jako oryginalną opłatę, a klon to wszystko sprowadza się do ceny. Możemy śmiało powiedzieć, że używając wysokiej jakości chińskich klonów, nigdy nie napotkaliśmy żadnych problemów. Możesz więc bezpiecznie kupić nieoryginalne płyty (jednocześnie oszczędzając znaczną część pieniędzy!). Możesz potrzebować kabla USB, jeśli nie ma go w zestawie. Często, z powodu złego kabla, mogą pojawić się problemy podczas drukowania, więc natychmiast uzyskaj jakościowy kabel USB!

Płyta rozszerzeń Ramps 1.4 może być montowana samodzielnie, ale radzimy kupić gotowy produkt, ponieważ całkowity koszt poszczególnych części może być droższy, a także spędzić czas osobisty.

Sterowniki silników krokowych

Sterowniki są potrzebne do sterowania silnikami krokowymi.

Zwykle do drukarek 3D używane są sterowniki A4988 i A4983. Dla wybranego modelu drukarki 3D użyjemy sterownika A4988, który obsługuje prąd do 2 amperów. W przypadku kierowców konieczne jest zakupienie małych grzejników (często są to grzejniki), ponieważ kiedy kierowca pracuje, stają się bardzo gorące, konieczne jest zapewnienie stabilnego odprowadzania ciepła.

Tacy kierowcy będą potrzebować 4 części:

- jeden sterownik dla silnika krokowego osi X;

- drugi na osi silnika krokowego Y;

- trzeci na silniku wytłaczarki;

- Czwarty sterownik dla dwóch równolegle połączonych silników osi Z.

Do zasilania podzespołów elektronicznych drukarki 3D niezbędny jest moduł zdolny do dostarczania napięcia 12V i mocy od 350W. Dostępne są dwie opcje:

1. Zwykły zasilacz komputera. Jest tani, łatwy do zdobycia, ale do jego obsługi potrzebne będą dodatkowe manipulacje.

2. Zasilanie dla systemów LED. Ta opcja jest nieco droższa, ale przy jej użyciu nie trzeba wykonywać niepotrzebnych czynności, jest ona bardziej kompaktowa i wygodna. W wybranym modelu wykorzystamy ten zasilacz.

Drukarki 3D wykorzystują bipolarne silniki krokowe, które zapewniają ruch wzdłuż osi współrzędnych. Rotacja silników krokowych jest dyskretna, w przypadku drukarek, silniki są zwykle używane w krokach co 1,8 stopnia, to znaczy silnik wykonuje 200 kroków na obrót.

Wybierając silnik krokowy, należy zwrócić uwagę na następujące parametry: trzymanie momentu i prąd. Aby się nie pomylić, możesz wziąć "uniwersalne" nema 17: 17HS8401 lub 17HS4401 z prądem 1,7 A i momentem trzymania 4 kg x cm.

Jeśli chcesz, aby drukarka 3D drukowała plastik ABS, to stolik grzewczy musi być uwzględniony w projekcie.

Istnieje kilka opcji: możesz kupić powszechnie używany Heatbed MK2B - niedrogi, wysokiej jakości stół. Konieczne jest zakupienie szkła lub lustra, ponieważ po podgrzaniu stół ten może się wygiąć, a szkło zapewni płaską powierzchnię do drukowania.

Jeśli pozwalają na to finanse, pakiet stolik + szkło można zastąpić jednym aluminiowym stołem grzewczym Mk2b.

Do pomiaru temperatury stołu grzewczego i termoelektrycznego potrzebne będą dwa termistory. Weź powszechnie używane i niedrogie termistory NTC 100 kΩ 3950.

Do określenia "punktu odniesienia" w drukarkach 3D wykorzystywane są wyłączniki krańcowe, mechaniczne lub optyczne. Drukarki używają głównie mechanicznych wyłączników krańcowych w ilości trzech sztuk, które określają punkty początkowe trzech osi.

Dotarliśmy do jednej z najważniejszych części drukarki 3D.

Hotendov bardzo, wszystkie mają swoje plusy i minusy. Bazując na naszym doświadczeniu i doświadczeniach innych użytkowników, możemy polecić całkowicie metalową końcówkę E3D. Możesz zamówić oryginalny e3D na oficjalnej stronie, nie korzystamy z oryginalnego E3D, cena jest naturalnie niższa. Jakość nie jest gorsza od oryginału, nie ma problemów z drukowaniem.

Nie wpłynęliśmy na elementy związane z mechaniką, ale najprawdopodobniej, jakie są szpilki, nakrętki, wałki i łożyska, więc wiesz.

Liga drukarek 3D

  • Najwyżej oceniane
  • Pierwszy na górze
  • Tematyczne

51 komentarzy

Kontynuowana będzie bardzo interesująca i przystępna nadzieja.

Myślę, że za dwa miesiące
Twoja drukarka musi działać.
Właściwie, jeśli jest czas, wtedy wybierz osobisty wybór komponentów, cen, linków
Następnie skompiluj
I już na podstawie zmontowanej drukarki będę się zastanawiał, co nowego, jeśli nie jest zabronione w pracy, podzielę się

Jest postęp, ale jest bardzo interesujący!

W pracy trzeba było zająć się innym zadaniem, niestety drukarka została przełożona na lepsze czasy)

Dzięki za post! Właśnie zaczynam pedałować temat drukarek 3D, ale w moich myślach, aby drukarki miały działające płótno 0,5-1m, jakie trudności mogą pojawić się w tym samym czasie? a może ktoś już to zrobił i gdzieś udostępnił informacje?

Internet, aby pomóc, nie dla mnie, niestety)
Ręce nie osiągają takich rozmiarów, by je zebrać, nie ma czasu i leniwości

To zależy od tego, co wydrukować

20 k
1,5k plastiku na babin
Czas na szczegóły

Jaki jest przybliżony koszt takiej drukarki?

Niestety tag jest "nie mój" :)
Przy przybliżonych szacunkach 12 tys., Czy czystych Chinach, to o 7 można sprostać próbie, choć wciąż mogę myśleć o cenach z lat ubiegłych

Post jest wyłącznie dla znajomych, ale nie ma informacji dla początkujących, jako że nie ma ligi
Nie kopnij za dużo :)

@EliRussian, hello, gdzie napisałeś post na temat złożenia skargi do studenta?

Znajomy, na prośbę którego utworzyłem post, poprosił o usunięcie.

Rozmowy przychodziły tam ze szkoły, od chłopaków Dinah, pytając, czy to ona?

Ale jak
Nie są one całkowicie usunięte, ale pozostają zawieszone w profilu.

Pisz o zespole ramy, o zaletach i wadach w porównaniu do przypadku sklejki laserowo ciętej

Aha
Jeden post na ten temat, a ja napiszę: D

Ile kosztowały wszystkie komponenty?

Jeśli weźmiesz Chiny bez ekscesów, zostanie wydany po 6400 rublach. Bez SD.

(Shagoviki wziął głupca w amperka, za 4,500, a także nema 11. Cóż, przy okazji, oni też będą mieli problemy, a szarpacz wytłaczarki jest od drukarki.).

Możesz to zrobić samodzielnie lub bez: wyłączniki krańcowe, rurki fluoroplastyczne, stół grzewczy niepotrzebny dla PLA. Dodaj kolejne 680 rubli.

Obudowa ze sklejki ze śmietnikiem, śrubami, łącznikami i innymi częściami - ze śmieciami domowymi, z polimorfu, gówna i patyków.

Wszystko zostało kupione w wieku 15-16 lat (wolałbym kupić gotowy, ale nie mogłem przeznaczyć 18-20 tysięcy na raz.) Utknąłem na etapie montażu. Głupio za mało czasu. Zbieram quasi-pana, kiedy zaczynam drukować co najmniej jakiś nashtampu części i składam go na aluminiowej ramie profilu. Będzie jeszcze gdzieś w 700r. Plus koszt plastiku.

Drukarka 3D zrób to sam

Dodano do zakładek: 0

Rok temu byłem gotowy na zakup drukarki 3D i zacząłem szukać informacji na temat tego, co było lepsze i dlaczego. Już myślałem, aby wziąć zestaw do montażu, ale rzucił okiem na artykuł o domowej drukarki 3D. Ogólnie rzecz biorąc, rozprzestrzenił się na "słaby". Postanowiłem zbudować drukarkę 3D własnymi rękami z maksymalnym wykorzystaniem materiałów złomowych, wiedząc, że nie będzie to idealna maszyna, ale rodzaj opcji początkowej. Zamachnął się na N-bota. Zrobiłem ramę z narożników (choć powolny, ale N-bot, a potem wzmocnię ramkę). Uświadomiła sobie, że trudno jest zapewnić równoległość osi do materiałów znajdujących się pod ręką. Nawet jeśli zamówisz gotowe elementy złączne, bardzo trudno jest wywiercić normalną ramę, musisz wymyślić jig itp. Itp....

Równolegle zasugerowałem najstarszemu synowi, aby złożył moją drukarkę 3D, znaleźliśmy interesującą opcję - Prinbot https://en.wikipedia.org/wiki/Printrbot

Po rozmowie z synem zmian w projekcie, zaczął rzeźbić szczegóły swojej drukarki z polimorfu - https://ru.wikipedia.org/wiki/Polikaprolakton (fajne rzeczy na prototypy).

Niestety, dla 12-letniego dziecka jest to trudne zadanie. A szkoła nie została anulowana. Projekt Son zatrzymał się, podobnie jak mój.

Na początku września zdecydował się zakończyć drukarkę, po zważeniu wszystkich za i przeciw. Wybór padł na syna projektu. Jego szybkie zakończenie było bardziej realne.

Sam proces jest bardzo fascynujący. Wiele opcji i materiałów. Na początku nie robił zdjęć. Ale wtedy zdałem sobie sprawę, że chciałbym o tym porozmawiać.

Cóż, teraz w porządku

Moja drukarka składa się z:

  • Rama. Pręt gwintowany 8 mm, nakrętki, podkładki, deska parkietowa, narożnik aluminiowy 30x30x2mm i 50x50x2mm.
  • Przewodniki. Próbowałem go ze starych drukarek (miękkie, nacisnąłem go z zapięciem, kiedy próbowałem), ale mamy 110 rubli na metr warty okrąg ze stali nierdzewnej (koło ze stali nierdzewnej skalibrowane - tak to nazywa się w cenniku). Zatrzymał się na tym.
  • Łożyska. Wykonany z trójnika do kanalizacji. Liniowe łożyska nie decydowały się na zamówienie, wiele jest napisane, gdy przegryzają niehartowane szyby. Prawdopodobnie można było zamówić tuleję z powłoką teflonową - samosmarującą tuleję łożyska SF-1 "8 mm x 10 mm x 12 mm". Wciąż lepszy niż mój wywiercony mosiądz z wodnego tee.
  • Silniki - nema17 to nazwa koperty. Dostałem od rejestratorów fiskalnych PRIM 07K. Prąd operacyjny nie jest najlepszy, ale wystarczający dla początkujących. W silnikach ważne jest również uzyskanie odpowiedniej liczby kroków na milimetr, a to zależy od liczby kroków na obrót, dzięki czemu miałem szczęście.
  • Możesz wytworzyć wytłaczarkę samodzielnie lub możesz ją kupić. Zamówiłem MK8 bezpośrednio, Hotend V6 bowden, dysze od 0,3 mm do 0,5 mm. Konieczna była późniejsza zmiana bariery termicznej w celu przejścia przez MK8 i gorący koniec z rury teflonowej o średnicy wewnętrznej 2 mm i zewnętrznej średnicy 4 mm.
    I ogólnie, jak się domyślałem, próbowałem obu opcji do wypełnienia paska. Czujniki temperatury Dozakazyval i hotenda ogrzewania.
  • Elektronika - rampy, arduino, sterowniki krokowe. Zamówiono zestaw na https://www.aliexpress.com. Wyszukiwanie słów kluczowych dla "Drukarka 3D Arduino Mega 2560 R3 RAMPS 1.4". Wybierz zestaw z wyświetlaczem LCD12864, podgrzewaną stacją MK2B i wyłącznikami krańcowymi. Nie można ustalić za pomocą sterowników A4988 lub DRV8825. W rezultacie zamówiłem obie opcje, jak się okazało - nie na próżno.
  • Niezwykłe, ręce i cierpliwość... rodzina

Budowa drukarki

Sam proces budowy byłby znacznie trudniejszy bez uniwersalnej kompozycji Super Glue + Soda. Wygląda na to, że będzie bardziej popularny niż "niebieska taśma".

Jeśli widzisz słowo w tekście - klej lub klej, to mówimy o użyciu tej konkretnej kompozycji. To uproszczenie musiało zostać wprowadzone ze względu na pobieranie tekstu.

Rama jest podstawą drukarki. Od niej i zaczął tańczyć. W pełni drewniana wersja zdezorientowana: wilgotność, temperatura i czas - wpływają na wielkość drewnianych elementów. Rama jest złożona z pręta gwintowanego i deski podłogowej (laminat wydawał się mniej sztywny). Po złożeniu rama zauważyła tendencję do ugięcia i skręcania. Musiałem dodać trzeci pręt i dwie części planszy wewnątrz struktury. Laminowana strona płyty nie jest dociskana przez podkładki, dlatego miękka strona jest umieszczona w rogu. Górny pręt natychmiast planował użyć do montażu silników. Dolny zestaw tak, aby silniki nie ingerowały. Dla osi X ustaw róg 50x50x2mm. Dla silników użyłem 30x30x2mm, nie jest to najlepsza opcja, ale działa. Chciałem zmienić kąt na 50x50, aby uzyskać punkt oparcia w trzech punktach, ale niestety. W procesie udoskonalania silniki musiały zostać obniżone, aby nie stracić wysokości wzdłuż osi Z (na zdjęciu widać odwrócony uchwyt), a 50x50 już nie pasowało.

Stojak został również sklejony - aby nie martwić się o równość stołów i parapetów, na których drukarka mogłaby hipotetycznie stać. Kleil na płynnym paznokciu "moment", trzyma się dobrze. Wstępnie sklejone części i przetestowane pod kątem wytrzymałości.

Również w procesie ulepszeń zauważyłem, że dno nie jest równoległe. Przyklejony pasek od wewnątrz.

Przewodniki. Wszystkie prowadnice są zabezpieczone za pomocą "zacisku linowego".

Nie idealne, ale plik i sprzęgła pomogły je zmodyfikować (na tym etapie zastanawiałem się, czy nie powinienem wrócić do mojego H-bota z takimi naprawami :-)).

Wepchnął kawałek narożnika w imadło, przymocował dwa mocowania za pomocą osi i podważył elementy złączne, aby zapewnić równoległość w płaszczyźnie poziomej i pionowej.

Po zamontowaniu w punktach mocowania osi, otwory w narożniku zrobiły więcej, niż było to konieczne, aby umożliwić regulację.

Dla osi Z nie było jasne, z czego oś 8 mm była, stal i ocynkowana (chociaż cynk musiał być usunięty papierem ściernym - moje rękawy nie pasowały). Chciałem zmienić na stal nierdzewną, ale już się przyłapałem. Przy stosunkowo małej długości prowadnic nie można unieruchomić górnej części. Myślałem o nich najpierw z silnikiem montażu umieścić na jednym, ale mocujące wspornik ogony zapobiec silnik, więc przenieśli się do osi Y. narożnik Jak się okazało, nie bardzo wygodną opcję dla dostrajania. Musiałem zredukować podobieństwa na dwóch osiach w tym samym czasie.

Oś Y. Od dawna zastanawiałem się, jak i co zapiąć prowadnice, zatrzymałem się w wariancie z narożnikiem. Wydaje się być gładka (relatywnie rzecz jasna) i jest sztywna. Otwory do mocowania wywiercały dużą średnicę, niż było to konieczne. Umożliwiło to przesunięcie prowadnic w płaszczyźnie poziomej. Ciekawym odkryciem było zastosowanie superglue z sodą do zamocowania podstaw zamocowań po regulacji. Ta opcja umożliwia usunięcie przewodnika i ustawienie go bez utraty ustawień.

Zmierzyłem poziomy równoległość za pomocą suwmiarki, a raczej nie mierzyłem, ale wystawiałem. Nakładany z jednej strony, naprawia rozmiar za pomocą śruby i dostosowuje drugą stronę do tego rozmiaru. Oczywiste jest, że "gąbki" nie były wystarczające dla tych rozmiarów, musiałem wybrać opcje, aby dokładnie ustalić rozmiar. Na przykład, aby zmierzyć 215 mm:

Równoległość pionowa odsłonięta na poziomie konstrukcji. Wystarczy porównać położenie poziomu na końcach prowadnic i nie ma znaczenia, czy struktura jest równa, czy nie. Różnica jest ważna.

Stół okazał się aluminiowym panelem kompozytowym. W pobliżu znajduje się warsztat do wycinania tych paneli, a chłopcy przedstawili wycinek eksperymentu. Chociaż jestem zadowolony z tej opcji. Rękawy zostały przymocowane do panelu za pomocą kleju, podczas pracy nad błędami (więcej o tym później), wzmocnione drutem i zabezpieczone klejem. Położył stół na imadle, nakrętkę na stole i prowadnicę z ramą na orzechach. Po włożeniu wszystkiego, dodał kroplę po kropli i wsypał wodę między rękaw a stół.

OsH. Tutaj trochę utknąłem. Jeszcze nie wymyśliłem mocowania z superglue, ale konieczne będzie usunięcie prowadnic. W końcu karetka wytłaczarki będzie musiała zostać udoskonalona i przerobiona. Za każdym razem dopasowanie paraleli nie uśmiechało się. Zaczął od umieszczenia osi na nakrętkach na stole, porównał orzechy wcześniej, wybrał mniej więcej takie same, te, które były bardzo różne - na łącznikach.

Z wstępnie nawierconym pod obszarem silnika najpierw zabezpieczono jedną tuleję.

Następnie, po sprawdzeniu gładkiego dopasowania do nakrętek prowadzących, ostrożnie zamocuj drugą tuleję. Po ustaleniu pozycji, usunął prowadnice i ostrożnie przykleił krzaki.

Potem chciałem przymocować prowadnice z jednej strony, aby uniknąć częstych korekt. Próbowałem przylutować ranę przewodu na prowadnicach:

Próbowałem trzymać się płyty:

Niestety, podczas dokręcania prowadnice się rozsunęły, a wózek był zaklinowany.

W końcu wrócił do zacisków kablowych, a podczas procesu montażu wpadł na pomysł, by ustalić swoją pozycję za pomocą kleju. Rozmontowany i złożony węzeł kilka razy, wszystko jest na swoim miejscu - powóz nie zwariował!

Po złożeniu osi X został on zamocowany na osi Z za pomocą kleju, uprzednio nałożywszy go na nakrętki dla uzyskania bardziej wyrównanego położenia.

Do tego czasu już zgadłem, aby wzmocnić połączenie tulei pod kątem z drutem, ponieważ klej spada z narożnika pod pewnym obciążeniem. Jest to jeszcze wygodniejsze - umieść część na drucie i zamocuj ją klejem.

Łożyska wykonane są z trójnika hydraulicznego zaciskającego.

Przeciął go na trzy części i wywiercił go zwykłym wiertłem 8 mm. Zrobiłem to, mając nadzieję, że będę mógł wydrukować łożyska przed dużymi problemami z rękawami.

Jako opcję tymczasową można zbliżyć się do drutu nawiniętego wokół prowadnicy i dobrze przylutowanego. Kiedy próbowałem przymocować prowadnice, byłem zaskoczony, że ta konstrukcja biegnie wzdłuż osi mniej więcej równomiernie. Na początku lepiej jest nawijać na mniejszą średnicę, a następnie wkręcić ją na miejsce.

Później dowiedziałem się, że istnieją tuleje SF1. Prawdopodobnie można było ustawić je jako budynek tymczasowy, a będzie taniej...

Jak krepa - powyżej już wszystko pokazała, nie ma nic szczególnego do dodania. Podobał mi się sposób.

Silnik

Mam te silniki - krok 1,8 stopnia, z wciśniętymi krążkami pod pas. W Internecie znalazłem informację, że ich prąd nie jest największy, ale wystarcza mi to dla relatywnie niskich prędkości.

Na wytłaczarce zdecydowano umieścić silnik z drukarki matrycowej.

Niestety, to był błąd. Zbyt mało kroków na 1mm wyszło na końcu, a normalny wydruk nie działał na tym silniku. O dziwo, wiele rzeczy udało się wydrukować z nim, ale zastąpił plastyk - i neponyatki poszedł - straszne pominięcia w warstwach. Później wymieniono ten silnik.

Napęd Z. Silniki zamontowane na rogach. Pręt gwintowany był pierwotnie przymocowany do rodzimego koła pasowego silnika poprzez dwuwarstwowe skurczenie i utrwalenie za pomocą jastrychu.

Sam napęd osi składa się z trzech nakrętek, sklejonych w bloku i przyklejonych przez podkładki do narożników osi X. Zauważyłem, że 3 nakrętki dają mniej luzów. Konieczne jest poprowadzenie bloku przez wątek kilka razy, tak aby cewki były na miejscu. Najpierw trochę utknęłam, a potem wszystko jest w porządku.

Oś napędowa Y. Znajduje się pośrodku, pod stołem. Końce paska są zabezpieczone kątem przycięcia.

Najpierw postanowiłem oszukać i umieścić jedno łożysko.

Niestety stół był zaklinowany w skrajnej pozycji.

Napęd osi X pas. Silnik jest przymocowany do ramy osi za pomocą naroża.

Napinacz - łożysko ze śrubą i większy otwór w mocowaniu:

Na karetce przykręciłem śrubę (ponownie klej) i naciągnąłem pasek za pomocą nakrętki

Wytłaczarka Początkowo użyłem "bezpośredniego" na słabym silniku z drukarki matrycowej.

To był błąd. Pod tą kopertą zrobiłem powóz i bez kardynalnych zmian wymiana silnika jest niemożliwa. Niemniej jednak ta opcja pozwoliła nam wydrukować wiele szczegółów, w tym części do aktualizacji samej drukarki. Wytłaczarka MK8, gorący koniec z V6 (później pojawi się na zdjęciu) poprzez barierę termiczną, którą trzeba było zamówić osobno, ponieważ gwint na MK8 jest mniejszy niż na V6. Dysza stała początkowo 0.4, ale szybko zaczęła bić, zastąpiła ją 0,5 (dysza zmienia się po rozgrzaniu gorącego końca, gorąca, ale odkręcając). Aby zdobyć doświadczenie, mniej kłopotliwe.

Elektronika. Oto wiele opcji. Wszystko zależy od Twoich potrzeb i tego, co możesz kupić. Powtarzanie nie ma sensu, dowiedziałem się większość wiedzy stąd (dzięki autorowi za pracę) https://3deshnik.ru/blogs/akdzg/podklyuchaem-elektroniku-ramps-1-4-k-3d-printeru-na-primere-mendel90

  • Ustawienie liczby kroków i prądu są indywidualne dla każdego typu sterownika.
  • Lepiej jest przykręcić grzejnik do robotników, choć niewielki. Przedmuchiwanie RAMPS 1.4 spowoduje zmniejszenie przegrzania.
  • Sterownik A4988 przestał działać w kolorze niebieskim. Rozmieszczone na osi - zakręty, ale wytłaczarka nie jest. W Internecie stwierdziłem, że takie zachowanie dzieje się z tymi sterownikami, nie zrozumiałem dlaczego. Przydał się zapasowy zestaw DRV8825. Umieszczaj, konfiguruj i pracuj do tej pory.
  • Kontseviki utknęły tam, gdzie było wygodnie.

Marlin. Wybrałem to oprogramowanie jako najbardziej popularną, a zatem więcej informacji o konfiguracji. Na przykład tutaj: https://3deshnik.ru/blogs/akdzg/nastrojka-proshivki-marlin-dlya-3d-printera

Ponownie, chodzi o sklonowanie doskonale napisanego materiału. Ponadto ustawienie zależy od "sprzętu" użytego w projekcie.

Wydrukowałem niezbędną część kodu i podpisałem na arkuszach, co i gdzie zmieniłem. Jest bardzo wygodne, aby włączyć numerowanie w IDE i podpisać numer linii na kartce papieru. Znacznie łatwiej było znaleźć niezbędne linie podczas konfiguracji.

Zauważyłem, że z jakiegoś powodu oś Z przesuwa się na minimum 0,04 mm. Dlatego też nie instalowałem mikro-kroku dla Z na sterowniku: Krocząc, mogę się mylić, ale zdecydowałem w ten sposób - jeśli jeden krok jest nie większy niż 0,01, to wystarczy mi i nie jest konieczne użycie mikro-kroku. Co więcej, podejrzewam, że marlin daje krok 0,04 mm do użycia.

Cóż, po tym, jak dłonie zaczęły mnie swędzić próbując drukować. Osie się poruszają, wytłaczarka się nagrzewa i ściska coś...

Plastikowe próbki pobrane od syna z pióra 3D. Biały i zielony okazał się PLA, czerwony - ABS, a wszystko to jest wyjątkowo wilgotne, ponieważ od lat leży na półkach.

W tajemnicy miałem nadzieję, że wszystko od razu zadziała doskonale, jak bardzo się myliłem

Praca z błędami

Kilka punktów ujawniło się:

  • stół powinien być większy z polami pod zaciskami;
  • stół jest zaklinowany w skrajnych pozycjach ze względu na przekątne zapięcie pasa;
  • osie nie są dobrze dostrojone, oś Z zaklinuje się na maksymalnym podnoszeniu.

Musiałem rozebrać stół i ponowić napęd stołowy.

Mocowanie zestawu pasów na środkach stron. Zdałem sobie sprawę, że idealnym rozwiązaniem jest przewiezienie ładunku na środek masy. Tak więc mniejsze obciążenie łożysk, a nawet klin klina od pochylenia nie będzie. W przyszłości spróbuję to zrobić.

Ostrożnie ustaw oś. To na tym etapie użyłem poziomu konstrukcji.

Stół tnie więcej i przykleja się do rękawów, już wzmacniając drut.

I ta-da-am! Moja pierwsza kostka testowa!

Po rozpakowaniu cewki "przejściowego" plastiku (szkoda marnować wiele, właśnie tak) od FDplast (zamówiony ponownie w zimie), zaczął testy. Po wyborze etapów wytłaczarki zaczęły się robić całkiem rozsądne rzeczy, nie idealne, ale jednak. Martwi się brakiem ogrzewania stołu. Ale jak się okazało, jeśli naprawdę chcesz, możesz spróbować bez niego. Małe szczegóły można wydrukować. Wyszkolony na elastycznym modelu kanału kablowego. I doświadczenie i kanał kablowy "w prezencie".

Po wydrukowaniu pewnej liczby przedmiotów zdecydowałem się wypróbować inny kolor, a nie przejście i... To jest liczba!

Cóż, teraz już wiem, że winę ponosi silnik wytłaczarki i zbieżność okoliczności. Żółty plastik jest grubszy, a przy niewielkiej liczbie stopni w odległości 1 mm, mniej więcej równomiernie leży w warstwie. Niebieski - bardziej płynne i ściśnięte porcje, wyraźnie widać na "spódnicy".

Zdając sobie sprawę z tego problemu, zaczął przygotowywać się do modernizacji. Po drodze opanowanie FreeCADa, ponieważ gotowe modele w Internecie nie zawsze pasują do moich pomysłów. Nauczyłem się udoskonalać inne modele i tworzyć proste.

Retrofit

Podczas gdy szczegóły dotyczące zmywarki zostały wydrukowane, wybrałem opcje modelu dla przeróbki. Ze względu na moją nieostrożność dwukrotnie złamał oś jednostki napędowej Z. Clay mógłby szybko przywrócić pracę urządzenia, ale trzeba było coś zrobić. Zastanawiałem się również, jak zwiększyć liczbę stopni wytłaczarki, przekręcając się w pełni drukowanej skrzyni biegów. A teraz nadeszła chwila - części są drukowane i gotowe do zainstalowania.

Aby połączyć nakrętki w bloku bez kleju, zrobiłem tuleję z krawędziami w środku, i tam zostały zainstalowane nakrętki z niewielkim naprężeniem.

Model bloku orzechów połączono z modelem kardanowym. Zmodyfikowano także model adaptera pod kołem pasowym silnika. Rozmyślną decyzją było odrzucenie "bezpośredniego" na korzyść krótkiego "bowdena". Reduktor pozostał w pamięci, a karetka w osi X stała się znacznie łatwiejsza. Zawiesił też lampę, zdemontował gotową 12-woltową lampę i przykręcił ją do karetki.

I tak wyszło "Drukarka 3D własnymi rękami"

Link "testowy" kabla kanału wygląda teraz tak:

Wnioski i zalecenia

Jednostka okazała się całkiem żywotna. Można to bezpiecznie stwierdzić po miesiącu eksploatacji i wydrukowanym zestawie rolek do zmywarki. Kupiłem plastik PLA i wydrukowałem coś takiego w 3 godziny:

Ze względu na zainteresowanie zainstalowałem próbne uszczelnienie sześcianu z prędkością 120 mm / s, więc wieczko sześcianu po prostu się nie zamknęło, bez nadmuchiwania plastikowe części nie miały czasu na stwardnienie i okazało się, że owsianka dziura:

Drukuję średnio 40 mm / s. Rozumiem, że rękawy mogą zgasnąć, ale teraz chcę sprawdzić zasoby maszyny bez żadnych modyfikacji. Ennoble prawdopodobnie konieczne. Można go założyć na uszczelki zaworów z WHA. Szczepy, które brud dostaje się do smaru.

Bez ogrzewania stół z tworzywa ABS jest bardzo trudny. Org szklane łuki po prostu, jeśli model jest dobrze przyklejony, a model nie przykleja się do zwykłego, zimnego szkła.

Ale nadal możesz drukować ciekawe rzeczy, a małe "rozwarstwienie" jest "leczone" acetonem.

Obszar drukowania od 120 do 150 mm wystarcza do wielu zadań. Wystarczająco dużo, aby wydrukować szczegóły przyszłej dużej drukarki.

Dostępny obszar wydruku osiowo = odległość dostępna dla ruchu prowadnicy, pomniejszona o długość łożyska.

Powtarzam o "środku masy". Bardzo niewielu ludzi zwraca na to uwagę. Jeśli przesuniesz jednostkę poza "środek masy", obciążenie łożysk zmniejszy się kilka razy, a wysoka prędkość stanie się dostępna.

Wyścig na wysokie prędkości jest możliwy dopiero po opanowaniu niskich poziomów.

Jestem zdezorientowany otwartym terenem, w którym unosi się pył. Myślę, że robiąc to na zwykłych okrągłych łożyskach, są takie opcje w Internecie.

Mechanika drukarki to jedno, a ustawienia oprogramowania to kolejne. Ale defekty wydruku są czasem podobne i musimy się nauczyć je oddzielać (na przykład moja wytłaczarka).

Chciałem pokazać, jak rozwiązać problemy powstające podczas budowania drukarki. Nie powinieneś uważać mojej drukarki za wzór do powtórzeń. Niektóre węzły dzisiaj zrobiłbym inaczej. Przekażę to doświadczenie innej drukarce, która jest już w planach - syn chce swojej drukarki. Będziemy zbierać to razem.

Drukarka 3D własnymi rękami? Tak, łatwo!

ZAMKNIJ NA PUBLIKACJI:

Tagi: konkurs # 6nbspnbsp 2017-11-24nbspnbsp Sekcja nbspnbsp: Do konkursu, Budowa drukarki 3D, Ręce nbspnbsp
Wysłany przez Sergey Oglądane: 9,211nbspnbsp 4 komentarze

4 komentarze do "Drukarka 3D zrób to sam"

Test))) klej i soda to nasze wszystko)))

Sam w szoku, bardzo wygodny. Zwłaszcza po przypiętym przyjacielu, że mamy "aktywator" super kleju na rynku samochodowym.

Tak...... Pod względem finansowej oceny kosztów pracy - lepiej jest montować na standardowych elementach. Niemniej jednak, zgodnie z debugowanymi "schematami projektowymi", dostosowując je do ich "życzeń" i możliwości.

Szczerze mówiąc, nie rozumiałem trochę o sodzie i super kleju. Proszę wyjaśnić bardziej szczegółowo cały proces technologiczny oraz ilość i wagę składników.

Oto fragment wikipedii:
"Ciekły cyjanoakrylan jest zdolny do anionowej polimeryzacji pod działaniem słabo zasadowych środków, w tym zwykłej wody [4]. Wilgoć zaadsorbowana na powierzchniach, które mają być sklejone lub zawarte w warstwach powierzchniowych materiału (która, wraz z działaniem amin zwierzęcych, wyjaśnia doskonałe wiązanie palców) prowadzi do ciągłego utwardzania "superglue" w cienkich warstwach (w zakresie 0,05-0,1 mm). Szkodliwe utwardzanie masy kleju podczas przechowywania w szczelnie zamkniętym pojemniku nie jest spowodowane parowaniem rozpuszczalnika, jak w przypadku kleju nitrocelulozowego lub PVA, ale narażeniem na działanie wilgoci atmosferycznej (co jest typowe dla np. Silikonowych mas uszczelniających); w produkcji zapychania kleju w suchej atmosferze [5]. Ponadto, zgodnie z opisami producentów [6], istnieje mechanizm utwardzania z czynnikiem alkalicznym związanym z neutralizacją kwasowego stabilizatora.

Do pracy z cyjanoakrylanem w grubych warstwach znana jest metoda amatorska polegająca na kolejnym napełnianiu szwu sody oczyszczonej nawilżonej supergllue i odgrywanie w tym przypadku roli nie tylko wypełniacza, ale także alkalicznego środka polimeryzującego. Mieszanina twardnieje niemal natychmiast, tworząc akrylowe wypełnienie z tworzywa sztucznego, aw niektórych przypadkach może z powodzeniem zastąpić kompozycje epoksydowe, w tym te wzmocnione włóknem szklanym, ale należy podjąć środki bezpieczeństwa ze względu na toksyczność mieszaniny [7]. Możesz również użyć drobno zmielonego tynku lub betonu jako wypełniacza, na przykład pyłu uzyskanego podczas wiercenia otworów w takich materiałach... "

Ale najpierw kapałem klej, a potem skropiłem wodą sodową. Próbowałem nasycić sodę, trudno jest odgadnąć warstwę, okazało się, że w środku nie zaimpregnowane obszary sody.
Po stronie finansowej wszystko jest tanie, jeśli masz wolne ręce i czas, a pieniądze nie wystarczą, to jest to dobre wyjście. Co więcej, elastyczność tej opcji jest ogromna. Możesz trzymać wszystko w dowolnym miejscu. Łatwość utrzymania jest również dobra. Dla wersji przemysłowej, kontrowersyjny problem, a dla "domowej roboty" - dlaczego nie. Ponadto można drukować na nim części do modernizacji.
Wczoraj, po wybranych ustawieniach krajalnicy okazało się, że mała rybka. Zhelezka poradził sobie z tym zadaniem.

Dodaj komentarz Anuluj odpowiedź

Musisz być zalogowany, aby opublikować komentarz.

3D zrób to sam

Miejski Ośrodek Edukacji Ogólnej Gimnazjum Nr 14, Orekhovo-Zuyevo, 2011

Treść

Wprowadzenie [edycja]

Trójwymiarowa grafika (3D, 3 wymiary, rosyjskie tłumaczenie "3 wymiarów") - część grafiki komputerowej, zestaw technik i narzędzi (zarówno oprogramowania, jak i sprzętu), zaprojektowanych do wyświetlania obiektów trójwymiarowych.

Świat stoi na drodze postępu. Dzień po dniu nasze życie jest uzupełniane nowoczesnymi i ulepszonymi technologiami. Niektóre dają więcej możliwości do pracy, szkoleń i nowych wydarzeń, inne sprawiają, że reszta jest przyjemniejsza i bardziej interesująca.

Jedną z technologii, które są obecnie niezbędne w różnych dziedzinach nauki, w różnych dziedzinach życia ludzkiego oraz w przemyśle rozrywkowym, jest popularna i znana technologia obrazów 3D. Pozwala osobie rozszerzyć zakres swoich możliwości:

1) w dziedzinie edukacji, korzystanie z projektorów 3D, telewizorów 3D do głębszego studiowania przedmiotowych przedmiotów i zrozumienia zasad ich pracy;

2) w medycynie dla dokładniejszej diagnostyki, badania ludzkiego ciała, podczas operacji, projektowania i wytwarzania różnych urządzeń dla ludzi

3) w przemyśle, do projektowania i produkcji różnych części, urządzeń itp.

4) w przemyśle rozrywkowym (kino, telewizja, gry komputerowe, programy i filmy), przyciągając coraz większą liczbę osób.

Kiedy przyszedłem do kina, kupiłem okulary 3D, obejrzałem film 3D i zastanawiałem się: jak obraz staje się wolumetryczny? Co sprawia, że ​​tak się dzieje? Czy nie widzę filmu 3D lub obrazu 3D w domu? Z czego są wykonane okulary 3D? Czy mogę je zrobić sam? Jak mogę zrobić zdjęcie 3D? Chciałbym odpowiedzieć na wszystkie te pytania w moim projekcie.

O technologii 3D słyszanej przez wielu. Film został wydany w 3D, kanał 3D został otwarty w Wielkiej Brytanii, możesz grać w gry 3D na swoim komputerze, możesz zrobić kino 3D w domu itp. Ale co tak naprawdę reprezentuje tę technologię i kiedy się pojawiła, bardzo niewiele osób wie.


Cel projektu: badanie technologii pozyskiwania i tworzenia obrazów 3D.

1) znajomość historii tworzenia obrazów 3D;

2) badanie metod tworzenia obrazów w 3D;

3) samodzielne tworzenie okularów 3D i obrazów;

4) oglądanie wideo 3D w domu.

Z historii tworzenia obrazów 3D [edycja]

Każde zjawisko ma własną historię, która jest czasami szeroko znana, a czasami nie. Zawsze jednak bardzo interesujące jest dowiedzieć się od kogo, gdzie iw jakich okolicznościach narodził się pomysł po raz pierwszy, który później stał się mega-popularny w każdej dziedzinie ludzkiej działalności. Bez całej gamy nowych technologii po prostu niemożliwe jest dziś wyobrażenie sobie współczesnej rzeczywistości. Niektóre z nich spotykamy codziennie w życiu, dlatego historia tego pytania może być naprawdę interesująca.

Ilu z nich pomyślało o tym, kto wynalazł magiczny świat 3D, który dziś mocno wkroczył w najróżniejsze sfery ludzkiego życia? Realistyczne obrazy 3D, które zadziwiają nas swoją fotograficzną dokładnością i obfitością najdrobniejszych detali - jak zaczęli swoją podróż, kiedy już osiągnęli perfekcję?

Przy całym zainteresowaniu obrazem trójwymiarowym ta technologia i techniki wykorzystywane do tworzenia efektów 3D nie mogą być nazwane nowymi. Pojawiło się 3D i sposób, w jaki został przedstawiony na początku XIX wieku. Kino stereoskopowe i fotografia klasyczna są prawie w tym samym wieku. Historia 3D ma dużą liczbę wzlotów i upadków.

  • 1838 - stereoskop angielskiego fizyka Sir Charles Wheatstone umożliwił trójwymiarowe wyświetlanie narysowanych pół-klatek.
  • 1849 - Szkocki fizyk Sir David Brewster stworzył kamerę stereo z dwiema soczewkami.
  • 1922 - "Moc miłości" (The Power of Love) - pierwszy film 3D pokazany publiczności, w którym obraz został podzielony za pomocą kolorowych okularów.
  • 1953 - System panoramiczny CinemaScope nie ma nic wspólnego z 3D, ale ogromne ekrany filmowe o 180 stopniach powinny przyciągnąć widza.
  • 1954 - telewizja pozbawiła kina ludzi, a co za tym idzie zyski. Filmy 3D miały zmusić widzów do ponownego odwiedzenia kina. W ciągu dwóch lat wykonano ponad 40 zdjęć stereoskopowych.
  • 1983 - trzecia część słynnej serii filmów "Szczęki" ukazała się w kinach w wersji 3D.
  • 2010 - wiele kin jest już wyposażonych w sprzęt do oglądania filmów trójwymiarowych. Ponad 20 hitów pojawiło się w formacie 3D, aw 2011 ich liczba wzrośnie do 50.

Technologie obrazowania stereo [edycja]

W rezultacie widzimy trójwymiarowy obraz? Widzimy ten sam obiekt z lewym i prawym okiem pod różnymi kątami, więc powstają dwa obrazy - para stereo. Mózg łączy oba obrazy w jedno, które są interpretowane jako trójwymiarowe. Różnice w perspektywie pozwalają mózgowi określić rozmiar obiektu i odległość do niego. Na podstawie wszystkich tych informacji osoba otrzymuje reprezentację przestrzenną w prawidłowych proporcjach.

Lewe oko widzi na przykład tylko przód lewego pudełka, a prawe oko również widzi jego bok. Na podstawie tych różnic ludzki mózg buduje przestrzenny obraz głębi obrazu.

Technologia anaglifowa [edycja]

Anaglyph (anaglif w greckim "relief") to obraz stworzony w celu uzyskania efektu stereo przy użyciu pary stereo połączonej z drukiem typograficznym utworzonym przez dwa monochromatyczne kolorowe obrazy.

Do oglądania stereofonicznych obrazów przeznaczonych dla lewego i prawego oka używane są okulary, jeden z "okularów" (filmów) jest niebieski, a drugi to filtr czerwonego światła. Okulary to tektura i plastik, których cena mieści się w przedziale od 150 do 350 rubli.

Złudzenie obrazu objętościowego powstaje w mózgu z powodu wysokiej plastyczności percepcji wzrokowej. Co więcej, ze względu na mieszanie dwóch różnych obrazów kolorów w świadomości, pojawia się percepcja koloru obiektu, chociaż odwzorowanie kolorów będzie miało raczej niską jakość.

Korzystanie z anaglifów wymaga czasu, aby dostosować analizator wizualny do wyświetlania obrazów. Dzięki adaptacji oryginału obraz stereo zaczyna być postrzegany jako monofoniczny i obszerny; czasami w pewnym stosunku jasności.

Metoda ta była stosowana w latach 50., kiedy pojawiła się telewizja, konkurując z przemysłem filmowym. Postacie z kina chciały sprawić, by ludzie oderwali się od sof i przesłali je do kina, uwodząc je efektami wizualnymi, których telewizja nie była w stanie zapewnić w tym czasie.

Najtańsza opcja: działa z każdym monitorem. Do oglądania filmów pobranych z internetu lub gier współczesnych wystarczy karton lub plastikowe okulary z czerwonymi i niebieskimi filtrami. Bez okularów obraz będzie wyglądał na rozwidlony.

Wadą tej metody, poza niemożnością oglądania obrazów w pełnym kolorze, jest zmęczenie wzrokowe i późniejsze zniekształcenie postrzegania rzeczywistych obiektów. Chociaż adaptacja do postrzegania stereagranicznych postaci pojawia się szybko, po 10-20 minutach przebywania w okularach anaglificznych, wrażliwość na kolor człowieka maleje i odczuwa się dyskomfort z powodu postrzegania zwykłego świata (czas powrotu prawidłowej percepcji wynosi około 30 minut).

Jednak technologia ta jest również używana w XXI wieku, na przykład w niektórych atrakcjach kinowych 3D.

Technologia bramki [edycja]

Migawki (żaluzje) to obecnie najczęstsza technologia 3D dla domu i firmy. Główni producenci okularów 3D do tej technologii to NVidia (okulary 3D VISION), Xpand (okulary Xpand), wkrótce pojawią się okulary innych dużych firm.

W technologii 3D separacji migawek obrazy na lewe i prawe oczy są wyświetlane na ekranie po kolei, a do obserwacji używają okularów 3D, których okulary są ściemniane synchronicznie z dostarczonym obrazem. Okulary migawki są zsynchronizowane z monitorem za pomocą nadajnika podczerwieni.

Okulary w okularach to dwie optyczne migawki. Są to małe matryce LCD przesyłające światło, które mogą zmienić przezroczystość na polecenia kontrolera - czasami ciemnieją, a następnie rozjaśniają, w zależności od tego, które oko trzeba przesłać w danym momencie.

Technologia separacji migawki 3D jest wykorzystywana w rozwiązaniach domowych i biznesowych, na wystawy i prezentacje oraz w innych obszarach. Ta technologia wymaga specjalnych monitorów 3D lub projektorów 3D obsługujących 120 Hz. Na sekundę pokazują 60 obrazów dla jednego oka i 60 lekko przesuniętych obrazów dla drugiego. Coraz więcej nowych monitorów i projektorów obsługuje 120 Hz (monitory Samsung, ViewSonic, Acer i inne, BenQ, ViewSonic, Mitsubishi, Acer i inne).

Po raz pierwszy technologia ta została zaprezentowana na wystawie ogrodniczej w Dreźnie w 1937 roku.

Zalety stereoskopowej technologii rozdzielania migawek: wysokiej jakości obrazy 3D, łatwość instalacji i konfiguracji, wsparcie dla wielu producentów, dostępność, najlepsze rozwiązanie dla domu, możliwość integracji złożonych systemów 3D.

Wady technologii separacji migawek 3D: specjalne wymagania dla sprzętu 3D (monitor 3D / projektor 3D o wysokiej częstotliwości - 120 Hz), drogie okulary 3D, niewygodne dla imprez masowych. Na przykład zestaw NVidia 3D VISION kosztuje od 5.500 rubli. Cena 22-calowych monitorów obsługujących tę technologię wynosi około 15 000 rubli.

Technologia polaryzacji [edycja]

W technologii separacji polaryzacji 3D dwa obrazy są rozdzielane przy użyciu polaryzacji światła. Urządzenia obsługujące tę technologię łamią oba obrazy w rzędach. W tym samym czasie obraz utworzony z linii parzystych ma jeden kierunek polaryzacji, a obraz z linii nieparzystych - inny. Okulary polaryzacyjne są wyposażone w dwa różne filtry polaryzacyjne. Każdy z nich transmituje światło tylko w jednym kierunku polaryzacji, a tym samym tworzy pożądany obraz dla każdego oka.

Dwa obrazy są wyświetlane na specjalnym ekranie (srebrnym ekranie 3D), który nie zmienia polaryzacji światła padającego. Kierunki polaryzacji filtrów są wybierane w taki sposób, że każde oko widzi tylko obraz przeznaczony do tego celu. Technologia separacji polaryzacji 3D jest używana w systemach projekcji 3D EVENT, monitorach specjalnych i kinach 3D.

Zalety technologii polaryzacji: wysokiej jakości efekt 3D, możliwość korzystania z systemów projekcyjnych dla dużej liczby widzów, najbardziej komfortowe rozwiązanie do długotrwałego oglądania 3D stereo.

Wady technologii stereoskopowej separacji polaryzacji: drobne niedoskonałości w separacji obrazów ze względu na właściwości rozpraszania ekranu, sprzęt 3D do technologii stereoskopowej wymaga miejsca na umieszczenie, złożoność instalacji i konfiguracji sprzętu, specjalny ekran 3D.

W tej chwili preferencje nie są ostatecznie przyznawane żadnej z tych metod.

Twórz i pracuj z 3D [edycja]

Rozważając teoretyczne podstawy tworzenia obrazów 3D, zwracamy się do części praktycznej. Przedstawi on proces tworzenia okularów 3D anaglyph, obrazów i sposobów oglądania wideo 3D anaglyph.

Utwórz okulary anaglifowe [edycja]

Aby utworzyć punkty, potrzebujesz:

1) wydrukować na grubym papierze (na przykład na tekturze) jako puste miejsce na okulary;

2) przezroczysty cienki plastikowy lub przezroczysty film;

3) dwa markery alkoholowe - czerwony i niebieski;

5) nóż biurowy;

1. Utnij za pomocą nożyczek, noża i linijki podstawę szkieł.

2. Na plastiku zaznaczamy ołówkiem dwa prostokąty o wymiarach 40 × 30 mm. Używając noża biurowego i linijki, ostrożnie wycinaj te prostokąty.

3. Malujemy markerem jeden prostokąt na czerwono, a drugi na niebiesko. Daj trochę czasu na wyschnięcie.

4. Przyklej powstałe części i pobierz okulary 3D anaglyph.

Twórz i oglądaj obrazy 3D [edycja]

Najpierw spróbujemy stworzyć tekst 3D. W tym celu wykorzystamy dwa programy:

1) edytor grafiki rastrowej GIMP2 do tworzenia zwykłych obrazów;

2) program Z-Anaglyph, który pozwala stworzyć obraz anaglifu.

W GIMP2 utworzymy dwa obrazy, tak aby jeden był przesunięty względem drugiego. W rezultacie otrzymujemy jeden obraz dla lewego oka, a drugi dla prawego oka.

Zapisz te obrazy: jeden pod nazwą text_left.jpg, drugi - text_right.jpg.

Teraz uruchom program Z-Anaglyph, aby utworzyć obraz 3D.

Otwórzmy zdjęcia dla lewego i prawego oka. Naciśnij przycisk i uzyskaj obraz 3D.

Zakładamy okulary i patrzymy na niego. Zapisz jako text.jpg. Efekt 3D jest widoczny.


Teraz utwórz obraz w zwykłym formacie. Do tego użyjemy:

1) aparat na statywie;

2) program Z-Anaglyph.

Podobnie jak w tekście, utwórz dwa obrazy dla lewego i prawego oka. Tylko w tym przypadku nie będziemy przenosić tekstu, ale aparat ze statywem. Uzyskaj następujące obrazy.

Zapisz obrazy: pic_left.jpg, pic_right.jpg. Uruchom Z-Anaglyph i uzyskaj obraz 3D.

Załóż okulary i popatrz na to. Zapisz jako pic.jpg. Podobnie jak w tekście, widzimy efekt 3D.

Oglądaj filmy 3D [edycja]

Na koniec dochodzimy do najciekawszego pytania: czy można obejrzeć film 3D w domu?

Aby odpowiedzieć na to pytanie, spróbujemy na dwa sposoby. Pierwszym sposobem jest pobranie filmu z Internetu utworzonego przy użyciu technologii anaglifowej. W wyniku przeszukania znaleziono fragment filmu Avatar. Otwórz i spójrz na to przy pomocy okularów.

Tak! To naprawdę działa. Postacie bohaterów wydają się naprawdę obszerne.

Drugim sposobem jest użycie programu Stereoscopic Player, który, zgodnie z zapewnieniami jego twórców, może tworzyć 3D z dowolnego wideo. Aby to zweryfikować, pobieramy kreskówkę z firmy PIXAR. Uruchom ten program. Ma następującą formę.

Domyślnie ten program tworzy filmy dla czerwono-niebieskich okularów. Otwórz kreskówkę. Po otwarciu pliku pojawi się menu, w którym należy określić typ parametrów przesunięcia i wideo.

Wybieramy w grupie "Lokalizacja" pozycję "Z przeplotem, Widok z lewej jako pierwszy" oraz w grupie "Współczynnik proporcji" - "16: 9".

I znowu efekt 3D jest widoczny.

Podsumowanie [edycja]

Podsumowując badania i część praktyczną, możemy wyciągnąć następujące wnioski.

1. Główne techniki konstruowania obrazów 3D to metody anaglificzne, migawkowe i polaryzacyjne oparte na separacji kolorów. Te technologie mają różne zastosowania w życiu.

2. W domu możesz robić okulary 3D.

3. Możesz również samodzielnie utworzyć obraz 3D tekstu, korzystając z odpowiednich programów i obrazu 3D dowolnego obiektu, korzystając ze specjalistycznego oprogramowania i aparatu fotograficznego. W tym przypadku efekt 3D jest obserwowany, ale niezbyt wyraźnie.

4. Oglądanie wideo 3D w domu jest rzeczywistością. Aby to zrobić, możesz użyć różnych metod, ale moim zdaniem lepiej jest znaleźć film w tym formacie w Internecie lub go kupić.


Ale co dalej będzie z technologią 3D? Jak to się rozwinie? Czy potrzebujesz specjalnych okularów? Czy będzie możliwe przedstawienie widoku otaczającego świata wirtualnego bez ich użycia?

Są odpowiedzi na te pytania i wkrótce, mam nadzieję, wkroczą w nasze życie.

Metoda śledzenia oka Rozdzielanie zdjęć dla lewego i prawego oka odbywa się na ekranie telewizora ze względu na soczewkową powłokę wyświetlacza. Aby ta technologia działała skutecznie niezależnie od lokalizacji użytkownika, kamera Eye Tracking wykrywa położenie jego oczu (odległość i kąt widzenia) i umieszcza raster soczewki przed obrazem w taki sposób, że efekt 3D pojawia się podczas oglądania.

Metoda śledzenia Multi Eye. W wieloekranowych wyświetlaczach 3D system soczewek wykonuje także separację obrazu dla lewego i prawego oka. Kamery na telewizorze śledzą położenie obu oczu, a elektronika kieruje soczewki tak, aby każdy z nich widział tylko obraz przeznaczony do tego celu.

W związku z tym zasady konstruowania obrazu 3D bez użycia okularów Eye Tracking i Multi Eye Tracking są do tej pory przeznaczone do oglądania w domu za pomocą specjalnej techniki.


Każdego dnia w nasze życie wprowadzane są stale ulepszane, wygodniejsze technologie, które wkrótce zapewnią nam wszystkie warunki do pracy i wypoczynku. 3D nie stoi w miejscu, jego przyszłość jest pełna odkryć, które dają nam do myślenia. Żywe zainteresowanie tą technologią jest zachętą do jej dalszego rozwoju, który oczywiście będziemy obserwować.

Bibliografia [edycja]

1. Kino 3D na kanapie // Chip - 2010 - №11. - str.34-40.

2. Wikipedia - darmowa encyklopedia (www.wikipedia.org)

3. W dużych ilościach! // Computer Bild - 2010 - №17. - str. 26-31.

4. Jak to działa: obraz 3D // Komputer Bild - 2010 - №2. - str. 21-24.

Projekt o informatyce "3D zrób to sam", 2011.

Prezentacja prezentacji projektu: pobierz